Thursday, 4 April 2013

පිටු අට

සුපුන් එදත් වෙනදා වගේම පන්ති ඇරිලා ඉවර වෙලා ගෙදර ආවා.

“හම්මෝ අම්මේ අදනං මාර විදියට මහන්සියි...“ සුපුන් කිව්වා.

“හ්ම්...“ සුපුන්ගේ අම්මා ඕනවට එපාවට වගේ කිව්වා.

“මම ඇඳුම් මාරු කරගෙන එන්නං.... අනේ අම්මේ මට බත් ටිකක් බෙදනවද?“ සුපුන් ඇහුවා.

“හ්ම්...“ ආයෙත් ඉස්සෙල්ලා උත්තරේමයි.

සුපුන් බෑග් එකත් එල්ලගෙන කාමරේට ගියා. වෙනදා බෑග් එක ගලවලා තියෙන තැනින් බෑග් එක තිබ්බා. ඒත් එක්කම වගේ සුපුන් ගේ ඇහැට මේසේ උඩ තියපු අමුතු දෙයක් දර්ශනය උනා.

“ඉස්කෝලේ සිංහල අච්චු පොත...“ සුපුන් තමන්ටම කියා ගත්තා. “ඒත් මොකෝ මේ පොතට දාලා තිබුණු කවරේ ගලවලා දාලා??“

ඒ වෙලාවේ සුපුන්ගේ මොළයේ නියුරෝන සෛල හරහා ප්‍රබල විද්‍යුත් ධාරාවක් ගලාගෙන ගියා.

“ඉවරයි...... ලියුම.... “

සුපුන්ගේ මතකය මාස කිහිපයක් ආපස්සට ගියා.

එදා දහම් පාසලේදී හර්ශනි මට දීපු ලියුම නේද? මම එක සතියක් කතා නොකර හිටියා කියලා තරහා වෙලා ඉඳලා ආපහු යාලුවෙච්ච වෙලාවේ දීපු ලියුම නේද මේ? එයා එයාගේ මුලු ජීවිත කතාවම පිටු 8ක් පුරා ලියපු ලියුම නේද මේ?

ආයෙත් සුපුන්ගේ මතකය වර්තමානයට ආවා. මුලු ඇඟම වෙවුලනවා වගේ දැනුනා. තමන්ගේ හදවතේ කපාට හතරම ඒවාට පුළුවන් තරම් උපරිම වේගයෙන් ගැහෙනවා දැනුනා.

කල්පනා ලෝකෙන් මිදිච්ච සුපුන් කරගන්න දෙයක් නැතුව මුලු කාමරේ වටේම ඇස් යවනකොට මේසය උඩ තිබුණු ස්ටේපර් මැෂින් එක ගාව සුපුන්ගේ ඇස් නතර වුණා.
ඒත් එක්කම ලියුම හංගන්න තැනක් නැතිකොට බුද්ධිමත් යාලුවෙක්ගේ බුද්ධීමත් උපදේශයක් මත සිංහල පොතේ කවරේ අස්සට ලියුම දාලා වටේටම ස්ටේපර් ගහපු හැටි සුපුන්ට මැවිලා පෙනුනා.

“දැන් කරන්න දෙයක් නෑ. වෙන්න තියෙන්න ඕන හැම දෙයක් වෙලා ඉවරයි.“ සුපුන්ට හිතුණා. “වෙන දෙයක් මට නෙමේ වගේ බලාගෙන ඉන්නවා.“ සුපුන් තමන්ගේ හිත ධෛර්‍යමත් කර ගත්තා.

ඉබි ගමනින් ඇඳම් මාරු කරගත්ත සුපුන් හිමීට හිමීට සාලෙට ආවා. තමන්නේ මෑණියන් වහන්සේ හා පියාණන් වහන්සේ තමන් දිහා රවාගෙන බලාගෙන ඉන්නවා සුපුන් දැක්කා.

“කවුද මේක උඹට දුන්නේ?“ පිටු අටක් පුරා විහිදිලා තිබුණු ජීවිත කතාව සුපුන්ගේ මූණට ලං කරලා සුපුන්ගේ අම්මා ඇහුවා.

“ම්.. ම්..මො..මො..මො..කක්ද?“

“ඇයි පේන්නේ නැද්ද?“ සුපුන්ගේ තාත්තා ඉඳගෙන හිටිය පුටුවෙන් නැගිටලා කොස්ස අතට ගන්න ගමන් ඇහුවා.

“මම දන්නවා මේ උඹට දුන්නේ කවුද කියලා. හර්ශනි කියන්නේ සමරසිංහගේ දුව නේද?“ සුපුන්ගේ අම්මා සුපුන් ට ඔරවාගෙනම ඇහුවා.

“කෙලියම තමා.....“ තමන්ගේ දයාබර මාමණ්ඩිය හා නැන්දම්මාව තමන්ගේ පියාණන් වහන්සේ හොඳින් අඳුනන බව සුපුන්ගේ මොළයට පසක් වුණා.

“උඹ කරන වැඩ නිසා ඒ මනුස්සයටත් මූණ දෙන්න ලැජ්ජයි.“ සුපුන්ගේ තාත්තා කිව්වා.

“අ..අ..අ..නේ.. තාත්තේ.. ම..ම..මම.............“

“වහගනිං කට.... මුකුත් කියන්න එපා. .... “ සුපුන්ගේ පියාණන්ගෙන් අධිපීඩිත කොසු පහරක් සුපුන්ගේ කකුල් දෙක හරහා ගියා.

“ඒ කෙල්ලගෙත් වයසට නෙමේ වැඩ.....“

සුපුන් ආපහු කාමරයට යන්න කියලා හැරුණා.

“මෙහෙ එනවා...“ සුපුන්ගේ අම්මා සුපුන්ට කතා කළා.

“ඊළඟ ඉරිදට මම එනවා දහම් පාසලට“ සුපුන්ගේ අම්මා කිව්වා. ඒ කතාව අහපු ගමන් සුපුන්ගේ බොකු බඩවැල් ඇතුලුව මුළු සර්වාංගයම අධික උෂ්ණත්වකට රත් වෙනවා දැනුනා. දහම් පාසලේ ලැබිලා තිබුණූ ජ්‍යෙෂ්ඨ ප්‍රධාන ශිෂ්‍ය නායක බැජ් එක පන්සලේ ලොකු හාමුදුරුවෝ ගලවලා අතට දෙනවා මැවිලා පෙනුනා.

“ඒ කෙල්ල මේ ලියුමෙමි ලියලා තියෙනවා නේද උඹ එයාට කැමති නැත්තං මේ ලියුම ආයේ එයාටම ගෙනත් දෙන්න කියලා?“

සුපුන් අම්මාගේ අතේ තිබ්බ ලියුමට එබුනා.

“වෙන්න ඇති.“ සුපුන් කිව්වා.

“එහෙනං මේ ඉරිදට මං ඉස්සරහදි ඒ කෙල්ලට මේක ගෙනිහිං දෙන්න ඕනේ.“

“හ්ම්...“

අම්මා කියපු විදියට සුපුන් ඊළඟ ඉරිදා දවසේ ලියුම තමන්ගේ පෙම්වතියට අම්මා ඉස්සරහදිම ආයේ දුන්නා.  ආයෙත් සති කිහිපයකින් තමන්ගේ පෙම්වතියට ඇත්ත සිද්ධිය පැහැදිලි කරලා ෂෙප් කරගන්නත් සුපුන් සමත් වුණා.

* * * * * * * * * * * * *

මේක මගේ යාලුවෙක්ට වෙච්ච ඇත්ත සිද්ධියක්. මේ කතාව ප්‍රේම සම්බන්ධතා වලදි වැඩියෙන්ම චාටර් කන්නේ කොල්ලන් කියන එකට හොඳ උදාහරණයක්.

5 comments:

  1. කොහොමද කොල්ලො රිසල්ට්...මම නම් A හතයි B දෙකයි.

    ReplyDelete
  2. මටත් ඔයාගේ රිසාල්ට් එකම තමා..
    B දෙක ඉංගිරීසි වලටයි චිත්‍ර වලටයි...

    ReplyDelete
  3. සිංහල බ්ලොග් පාඨක ඔබ සියලු දෙනාට සුබම සුබ සියළු
    පැතුම් ඉටු වන බතින් බුලතින් වාසනාවෙන් සපිරිණු
    නව වසරකට ආසිරි එදිනෙදා ජීවිතය වෙබ් අඩවිය වෙතින් මෙසේ පිරිනමමු ...!

    ReplyDelete
  4. අඩේ ෂර්ලියත් ඉන්නවනෙ බ්ලොගර් එකේ. මොකද කියන්නෙ? ඩ්‍රැක්‍යුලාට එරෙහිව ෂර්ලොක් හෝම්ස් කරමුද?

    ReplyDelete

මේ කතාව ගැන ඔයාගේ හිතේ තියෙන අදහස් මොනවද කියලා දැනගන්න මම හරිම කැමැත්තෙන් ඉන්නේ....